Twee witte tenen en een hoop snot

Koud, nat, moe, hoofdpijn, verkouden, restantje keelpijn: Ik besloot af te zien van een training op de high tech campus, geen zin om daar in de regen heen te fietsen, geen zin in roeien en krachttraining. In een stukje hardlopen daarentegen had ik wel zin ondanks de fysieke ongemakjes, maar dat kan ik ook vanuit mijn voordeur doen, dat hoeft niet persé in de omgeving van de campus of op de sintelbaan. Het tijdstip maakte niet zoveel uit, want de regen zou nog vele uren aanhouden, dus toen ik klaar was met mijn werk en een lichte lunch had genomen ben ik vertrokken in de miezerende regen. Ik liep over de Roostenlaan richting het zuiden, onder de snelweg door en op het fietspad op weg naar het viaduct over de A2 bij de Aalsterhut, waarbij naast het asfalt van het fietspad meestal mogelijkheden zijn om onverhard te lopen op smalle strookjes gras of zand.

Het ging redelijk, maar ik had wel wat last van mijn loopneus en een bril die regelmatig besloeg, ik moest regelmatig stoppen om mijn neus leeg te blazen en de bril te poetsen met een steeds natter shirt. Aan de andere kant van de A2 nam ik het Pad van Ad en langzamerhand werden mijn schoenen en lange tight modderig en nat. De kleuren in het bos waren prachtig en het heeft wel wat om dan in je eentje daar rond te banjeren zonder dat er in verste verte andere mensen zichtbaar zijn. Intussen liep mijn middelste zoon met zijn trainingsmaatjes ook ergens in dit bos rond, we trainen wel eens vaker op hetzelfde tijdstip, maar ik ben ze nog nooit tegengekomen. Wat overigens een nadeel is van al die mooie herfstbladeren is dat je de verraderlijke boomwortels niet meer kunt zien, dus sommige paadjes gaan met de rem er op. Ik heb vandaag geen versnellingen gedaan tijdens de duurloop, dat heb ik bewaard voor de laatste 900m vanaf het floraplein, hetzelfde stramien als afgelopen zondag, 20 s snel 40 dribbel.

Als je voortdurend in beweging bent heb je vaak niet in de gaten wat voor pokkeweer het eigenlijk is 😉 Thuis onder de douche kom je er pas achter dat je toch wel een jasje uitgedaan hebt zogezegd, het duurt even voordat je overal warmte voelt en ineens voel je dan wat tintelen. Omlaag kijkend zag ik twee grote tenen die helemaal wit waren, verder viel het wel mee met de voetjes. Het was een goeie beslissing om te trainen vandaag, ik denk dat ik de loopneus tot staan heb gebracht en ook het niezen en hoesten is afgenomen. Vrijdag ga ik samen met Theo trainen op de Campus, maar misschien ga ik morgen ook wel om wat te roeien en fietsen,

ciao

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *