Trainen op souplesse

Laatst kreeg ik de vraag of ik wellicht last had van een writers-block en in zekere zin is dat ook wel een beetje zo, maar voornamelijk omdat ik nergens voor train op dit moment en daarnaast ook heel weinig omvang maak. Ik kan wel over ditjes en datjes schrijven, maar daar is deze blog niet voor bedoeld. Vanaf midden januari waren allerlei kleine pijntjes, vooral de voeten, de oorzaak dat ik weinig liep, vanaf de eerste week april was het de verkoudheid die uiteindelijk uitmondde in een bezoek aan de KNO-arts.

De titel klinkt wat dreigend maar in feite stelt het niet zoveel voor. Morgenvroeg om 10.15 ga ik een uurtje stevig onder zeil en dr. Wouters gaat dan mijn “holtes” schoonmaken en wat poliepen wegsnijden. Ik noem z’n naam maar even dan weet iedereen wie het gedaan heeft als ik me morgenavond niet meld. Tijdens het laatste gesprek werd ik uitgebreid op de minieme risico’s van deze ingreep gewezen, daar deden ze vroeger niet moeilijk over, bij de drie (Sinus)operaties die heb gehad tussen 1983 en 1993 heb ik nooit iets over risco’s vernomen . Ik ben wel heel blij dat de techniek zodanig is voortgeschreden dat ze nu in een dagbehandeling kunnen waar ze vroeger een week over deden (of bijna twee zoals in 1987). Dat van die dagbehandeling wist ik pas bij het tweede gesprek met de KNO-arts dus ik zag al op tegen een week ziekenhuis en was erg opgelucht toen ik het hoorde, de operatie op zich vind ik niet erg spannend, daar maak ik me geen zorgen over.

De situatie zoals ie nu is zorgt er dus voor dat ik maar wat doelloos aan het lopen ben en zodoende weinig te melden heb, er zijn geen concrete plannen en doelen. De training vandaag werd afgelast, ik had in eerste instantie zelf niets op het programma maar ik zou Angelique begeleiden bij een duurloop van 10km in de buitengebieden. Ze is in voorbereiding op een 10EM in Veldhoven, samen met (en overgehaald door) een collega. Afgeschrikt door wat druppels werd de training gecancelled en ik hoefde niet zo nodig.

Gisteren een moeizaam duurloopje in de Genneperparken, en moeizaam vooral in de zin van pijntjes overal, conditioneel is het geen probleem. Dat is vooralsnog een raadsel, dat ik met zo’n lange periode met heel veel rust toch allerlei klachten heb

Vorige week voor het eerst sinds tijden weer een volle werkweek met 5×8 en daarin hebben we twee keer getraind. Vrijdag in de stromende regen naar de High tech campus gefietst voor een training met korte intervallen op de sintelbaan. Vanwege de eerdergenoemde pijntjes (vooral aanhechtingen bekken) werd de training ingekort tot 6×200 + 6×100. De fitnesstraining die volgde was kort, vooral omdat ik niet genoeg droge spullen bij me had om de hardloop-outfit volledig  te vervangen, het was nogal zeikweer tijdens het lopen

Afgelopen dinsdag een training die weer een beetje begint te lijken op wat ik in het laatste kwartaal van 2012 deed. Theo en ik liepen een wisselduurloop van 9km in 44 minuten met 8 versnellingen (30sec a 15.7km/h). In de rustige stukken was de snelheid tussen 11,5 en 12km/h, kostte nog wel wat moeite op het laatst, maar dat komt vanzelf goed.

Ik heb hier al een formulier liggen waarmee ik eind deze week ga bloedprikken, want daar ging het bij de laatste operatie in 1993 verkeerd; Pas maanden later bij een sportkeuring kwam ik er achter dat ik een veel te laag Hb gehalte had. Nou, als het goed is meld ik me morgenavond weer, niet noodzakelijkerwijs hier, maar op FB of CnR, met een “leeg” hoofd

ciao

‘n Tijdje geleden toen ik al een dikke drie weken niet had gesport merkte Theo op: “Alle pijntjes in voeten e.d. zullen nu wel helemaal weg zijn”.  Helaas pakte dat heel anders uit, ik voel nog steeds wat  irritatie in het grote teengewricht (linkervoet) en in elke duurloop tot nu tevens last van de aanhechtingen in de lies en heup (beiden ook links). Met een training vandaag had ik deze week op 4 sessies kunnen komen maar inmiddels heb ik besloten dat niet te doen. Zoals ik al in een eerder bericht aangaf heeft het pas zin om vooruit te kijken na de lichte ingreep die 21 mei onderga. De operatie stelt niet zoveel voor, poliepen verwijderen en bijholtes schoonmaken, maar de volledige narcose kan even doorwerken..

Ik ga het in ieder geval niet zo aanpakken als in 1993 toen ik een week in het ziekenhuis lag en het weekend erop een 15km wedstrijd probeerde te lopen . Voor de zomer nog echt iets opbouwen heeft weinig zin. We gaan naar Kroatie en als het daar echt te heet is train ik twee weken niet of nauwelijks. Tot de zomer ga ik rustig aan doen en allereerst de regelmaat weer eens herstellen, zeker ook wat fitness betreft. Het plan is om 3-4 keer per week te lopen waarbij de inhoud van de trainingen nog even van minder belang is en met fitness is het streven 2 keer per week. Vanaf eind juli/ begin augustus probeer ik, als alles heel blijft tenminste, op te bouwen naar het strakke schema van najaar 2012 met elke week 5 keer lopen en 2 keer fitness. In combinatie met 100+ fietskilometers stond dat garant voor een mooie reeks wedstrijdjes en heel veel leuke trainingen.

Ik heb na de wisselduurloop met Theo op dinsdag nog twee keer getraind, donderdag met Angelique samen, vrijdag alleen. Het was voor het eerst sinds midden jaren 90 dat ik samen met mijn echtgenote een duurloopje deed. Angelique heeft ooit een half jaartje op schema’s getraind (van PK waar ik ook bij trainde) en ik kan me herinneren dat ik haar ooit op een coopertest gehaasd heb naar ruim 2700m (dus ruim 13.5km/h). Die snelheid zit er niet meer in, we liepen 7.7km met een gemiddelde van 9km/h (6.40min/km voor de GPS lopers). Ik vind het lastig lopen met deze snelheid en toen we thuis kwamen heb ik nog even de benen gestrekt met twee rondjes om de kerk waarin 6x100m lekker tempo.

Op uitdrukkelijk verzoek van Angelique had ik donderdag een route uitgekozen zonder blubber dus vrijdag wilde ik dat in de Genneperparken compenseren. Helaas, het bleek overal kurkdroog te zijn en met schone schoenen kwam ik weer thuis na 11.2km wisselduurloop met 12 keer 30 seconden a 14.5km/h. Die versnellingen gaan wel aardig maar het rustige tempo tussendoor is waardeloos, dat haalt de 11km/h niet eens (10.8). Die vorm komt vanzelf weer terug, maar over de pijntjes die her en der aanwezig zijn maak ik meer zorgen, bijna een maand rust heeft daar geen enkele positieve invloed op gehad!

ciao

De datum ligt vast, 21 mei word ik geopereerd aan de bijholten, en daarna is het weer langzaam opbouwen. Om te voorkomen wat me in 1993 overkwam, ernstige bloedarmoede na een soortgelijke operatie, heb ik al bij de huisarts afgesproken dat ik ‘n week later kom bloedprikken. Wat ik de komende twee weken doe aan training is weinig relevant, want een volledige narcose werpt je toch weer een stuk terug in conditie. Vervolgens kan ik nog 5 a 6 weken trainen tot we naar Kroatie gaan waar het vast te warm is om fatsoenlijk te trainen, ik kan dus maar beter mijn sabbattical wat verlengen tot half juli en lekker relaxt wat lopen De wedstrijden komende tijd in de regio kan ik wel op mijn buik schrijven, dat wordt toch niets.

Vanmiddag heb ik voor het eerst sinds 26 maart weer samen met Theo gelopen, 8.9km wisselduurloop. Elke 5 minuten 30 seconden a 15km/h, geverifieerd op de welschapsedijk (10.5 bomen in 30 seconden) en het rustige tempo tussen de versnellingen was in het begin net boven de 11km/h later 11.6km/h. ‘t Was warm, droog (41% luchvochtigheid), maar gelukkig stond er een lekker windje ter afkoeling. De training in z’n geheel viel me wat tegen, teveel zwakke momenten.

Zondag heb ik 13km gelopen met in het hoofd een progressieve duurloop. De eerste 9km lukte dat niet, maar toen deed ik nog wel korte versnellingen elke 5 minuten, vervolgens liep ik een paar km 12.5km/h en de laatste 900m gingen met 15km/h. Ik probeer elke training af te sluiten met een versnelling, en bij deze training ging dat best goed, alleen het uur daarvoor ging wat belabberd

ciao

Het is geen optie om nu wedstrijden te gaan plannen met een ziekenhuis-opname in het vooruitzicht, maar qua trainen is het wel de bedoeling om weer naar een normaal weekvolume te gaan, gewoon omdat ik het leuk vind . Ik werkte vrijdag (gisteren, 3 mei) thuis en nog niet fulltime, dus om 14.30u begon mijn weekend en kon ik de loopschoenen aantrekken. Na de 13km van dinsdag wilde ik nu wat korter trainen, maar wel een duurloop met versnellingen.

Als ik thuis werk drink ik veel minder dan op kantoor, ik moet eigenlijk een flesje water op mijn bureau zetten. In de eerste kilometer had ik al een droge mond/keel, maar aangezien het een relatief korte training zou worden was dat geen probleem. Ik besloot zoveel mogelijk onverhard te lopen en het werd dus een rondje schuttersbos/stratumse heide van 4.5km, met heen en terug erbij 8.4km. Na een kleine 2km zag ik op mijn display al 10.30 staan, wat ik wel erg traag vond, maar het liep nog niet soepel.

Na een minuutje of 20 passeerde ik een wildrooster met poortje en er kwamen twee dames mij tegenmoet gefietst. Behulpzaam hield ik het poortje open maar ze stopten en vroegen waar het centrum van Eindhoven was, en dat midden in een bos . Ik legde uit dat ze beter konden omkeren en naar de Heezerweg konden fietsen en aangezien ik ook die kant uit moest, in ieder geval een paar honderd meter, bood ik aan als gids voor hen uit te lopen.  Het leverde in ieder geval een boost in het tempo op en het vervolg van de duurloop ging iets vlotter.  Toen ik bij het floraplein kwam had ik genoeg energie over om net als dinsdag de laatste 920m met een strak tempo af te leggen, 15.3km/h.

Ik heb maandag een afspraak met de KNO arts, ik hoop dat we meteen concrete afspraken kunnen maken voor de operatie. Tot die operatie ga ik gewoon lekker lopen zonder wedstrijddoel …

ciao

Gisteren de tweede en laatste training in april, hetgeen een maandtotaal van 20.7km oplevert  het maakt niet zo heel veel uit wat ik de komende tijd doe, want een operatie en vooral de narcose werpt je toch weer een stuk terug, mocht je al in vorm zijn. In 1993 toen ik na 10 jaar sinus-ellende eindelijk de verlossende operatie onderging die me 20 jaar lang gevrijwaard heeft van verdere luchtweg-problemen, was ik vlak voor de operatie uitstekend in vorm, en na de operatie was het goede gevoel helemaal verdwenen. Enkele maanden na de operatie vroeg de sportarts bij de keuring of ik nooit flauwviel of duizelig was, want mijn Hb gehalte was veel te laag. Wat ik na de komende operatie dus zeker ga doen is het bloed laten controleren op ijzer e.d. A.s. maandag spreek ik de KNO arts en wordt waarschijnlijk de datum vastgelegd voor de ziekenhuis opname…

Ik was afgelopen weekend al vrij fanatiek begonnen na bijna 4 weken nietsdoen, korte duurloop (7.6km) maar wel vrij vlot met 12.5km/h. Dat leverde wel wat fysieke klachten op, helaas ook de linkervoet, daarnaast aanhechtingen in de lies. Ik besloot daarom om twee rustdagen te nemen en dan weer wat grenzen te verleggen, ik ben niet van de voorzichtige opbouw. De wisselduurloop zit al in mijn trainingsrepertoire sinds halverwege de jaren 90, Pieter Key en Dineke Pronk van PK in Dodewaard namen dat regelmatig in de schema’s op. Ik had bij PK twee duurlooptempo’s, te weten langzaam (=11km/h) en normaal (=13km/h), bij de wisselduurloop moest ik “gemiddeld” lopen ofwel 12km/h en elke 5 minuten een lichte versnelling plaatsen van 20 seconden. Al vele jaren geleden heb ik dat verlengd naar 30 seconden.

Ik besloot wat rustiger te lopen dan afgelopen weekend en ook de versnellingen niet al te gek te doen. Ik ging richting de aalsterhut (plm 5km) en toen gingen de rustige gedeeltes nog met 12km/h. Aan de andere kant van de A2  begon ik het moeilijker te krijgen en eenmaal over de A67 (plm 8.5km) was het tempo zover ingezakt dat ik mezelf even moest wakker schudden. Ik was toen op een punt beland waar meerdere wegen naar huis leidden, ik had de keuze tussen 3.1 en 4.6km. Ik nam de langste weg en probeerde meteen het ingekakte tempo weer wat op te krikken, wat heel even aardig leek te gaan maar daarna weer verzandde in harken. Ik maakte mezelf voor het laatste stuk nog even boos en vanaf het floraplein (920m naar huis) ging het met 15.4km/h !!

ciao

De maand april leek voorbestemd te zijn om met NUL hardloopkilometers afgesloten te worden, maar gelukkig voel ik me de laatste dagen iets beter en vanochtend had ik voor het eerst sinds weken geen hoofdpijn. Ik had me voorgenomen om het lopen te hervatten wanneer ik zonder paracetamol vrij van hoofdpijn zou zijn. Het laatste, zeer korte loopje vond plaats op 30 maart bij de manegecross en volgens mij was de laatste maand met NUL kilometers januari 2006. Zo heel af en toe een weekje zonder lopen kan wel, maar een maand is vrij extreem, dan moet er echt iets aan de hand zijn. Dat is er dus ook , want ik zal ergens in de komende maanden voor het eerst sinds 20 jaar een operatie ondergaan aan de luchtwegen, niet zo heel spannend verder, ik hoop alleen dat ik dan weer lange tijd verstoken blijf van sinusitissen e.d.

‘n Beetje onwennig stond ik hardloopkleding uit te zoeken, wat moet je ook alweer aan bij 10-11 graden, en ik besloot met hartslagmeterband te lopen, toch even in de gaten houden Onderweg had ik daar geen boodschap meer aan want ik liep met een behoorlijk hoge gemiddelde hartslag (159 = 15 slagen onder het omslagpunt). Dat was primair te wijten aan de slechte conditie, maar het was mijn eer te na om een langzame sjok-duurloop te doen, het ging wel met 12.5km/h Het was slechts één rondje Gennep ofwel 7.64km, en tot 1km voor het einde ging het prima. vervolgens wilde ik progressief eindigen, maar dat wilden de benen niet meer

Omdat ik binnenkort een ziekenhuisopname heb kan ik niet echt iets plannen, ik probeer gewoon het basisniveau weer iets op te krikken. Aan de laatste operatie in 1993 hield ik bloedarmoede over, waardoor ik enkele wedstrijden zeer slecht liep en er niets van begreep. Dit keer laat ik na de operatie bloedwaardes (Hb etc) controleren..

ciao

De kuitspieren staan nog steeds strak gespannen, daar heeft het ontspannen loslopen van vanmiddag geen verandering in kunnen aanbrengen. Theo had een week rust gehad en dat is natuurlijk geen goed idee als ik slechts wat wil sukkelen, ik moest harder werken dan ik wilde, maar ik zal daar nooit over zeuren, dat is tegen de erecode

We liepen wat rondjes bij het kanaal en ik baalde ervan dat ik mijn grote teen weer voelde, daar was tijdens de wedstrijd zondag geen sprake van! De spierpijn in de quadriceps en de kuiten was verwacht, daar lig ik niet wakker van. Ik heb de laatste drie km zondag vrij diep moeten gaan om mijn doel te halen, dus spierpijn is niet vreemd

De duurloop eindigde met een snelheid boven 12km/h, maar het overgrote deel ging met 11.5km/h.

Op het plaatje de finish van de Venloop

ciao

Het Venlose publiek maalt er niet om dat het koud is, dat wil ik als eerste opmerking plaatsen over vandaag. Het was steenkoud, maar wederom rijen dik publiek, net als in de voorgaande warme edities. In de trein naar venlo sprak ik een jongedame, neuropsycholoog, net afgestudeerd, die de dochter bleek te zijn van de tandarts van mijn moeder. Als geboren Venlonaren en allebei ex-Thomaat waren we het snel eens waarom het in Venlo gezelliger lopen is dan op andere plekken. Ze ging voor de tweede keer een 10km lopen en had maar liefst twee keer getraind. Met 160km in de 10 weken na Egmond was ik dus goed voorbereid!

Door de aanpassing van diverse parcoursen was het niet handig om bij mijn broertje om te kleden dus ik ben naar m’n moeder gegaan, waar ik in de wedstrijd ook nog ‘n keer langs zou komen. Van de Hogeweg naar de start in centrum is een ruime anderhalve kilometer die gebruikt heb om warm te lopen. In het startvak heb ik wat gerekt en gestrekt en wat op en neer gedribbeld om warm te blijven, voor venloopbegrippen was het gewoon fucking koud!! De eerste kilometer ging goed, 4.09, maar ik dacht zelf dat het dichter bij de 4 minuten zou zijn. Ik werd nog maar een paar keer ingehaald en haalde zelf ook nog wat in, vervolgens bleef ik redelijk stabiel op “mijn plek”lopen. Toen ik de 2e km 4.13 klokte begon ik het somber in te zien en verwachtte een derde km richting 4.20. We liepen in een voor mij vrij onbekend deel van Venlo, ten oosten van het centrum en er stonden veel meer mensen langs de kant dan ik verwacht had met die kou. De kilometertijd werd onverwacht weer 4.09 en langzaam begon ik te denken aan tijd sneller dan vorig jaar (43.21)

De snelheid kelderde nu een beetje, maar dat kon ik dan wel weer constant houden met een positieve trend in de zesde km: 4.18, 4.19, 4.13. Helaas zakte het tempo in km 7 weer wat weg, 4.26,  dat was het punt waar ik mijn strijdplan heb geformuleerd. Bij het 7km bord had ik namelijk een tussentijd net onder de 30 minuten en ik bedacht dat ik met km’s onder de 4,20 in de buurt kon komen van 14km/h! Er moest dus wat versneld worden en dat deed pijn, ik begon onder andere mijn lies te voelen,ik nam me voor om nog 2,5km het tempo vast te houden en iets te versnellen in de laatste 500m, dat zou genoeg moeten zijn om deze 10km te lopen met een gemiddelde van 14km/h. Ik klokte achtereenvolgens 4.19 en 4.18 en wist dat ik het zou gaan halen. Ik liep vlak na het 9km bordje langs mijn middelbare school en merkte voor het eerst dat het van school naar het Nolensplein voortdurend lichtjes vals plat omlaag is. Tot cafe de Lokomotief de steady state vasthouden en dan kijken wat nodig is. Ik hoefde niet explosief te versnellen want ik zag al snel op de parade dat ik genoeg marge had opgebouwd, ongemerkt had ik tussen 9 en 9.5km ook al wat versneld. De laatste kilometer was de snelste van de dag met 4.03, waardoor ik ruim onder de streeftijd dook!

Zeer tevreden met dit resultaat na 10 weken met zo weinig training!!

ciao

Naast een engels ontbijt staat deze titel voor een uitspraak in het Helmonds, de bijpassende mop zal ik de lezer besparen, maar het betekent “helemaal niets” en dat gaat het worden a.s zondag in Venlo. Na een oververhitting tijdens de eerste editite van de Venloop, in 2006 liep ik de HM in een waardeloze tijd, heb ik sindsdien alleen de 10km gelopen.  Komend weekend worden de omstandigheden vergelijkbaar met de halve in Egmond, dus in theorie kan er erg hard gelopen worden. Helaas is mijn trainingsachterstand dusdanig groot, zie plaatje voor de cijfers, dat ik wellicht nog net legaal in het startvak sneller dan 45 minuten kan plaatsnemen.

De zeer geringe trainingsarbeid heeft enerzijds te maken met de pijn in de grote teen, mijn zooltjes zijn gerepareerd, maar na 11 dagen rust voelde ik het nog steeds bij de voorjaarsloop. Anderzijds zijn er andere klachten ontstaan door werken in de tuin op mijn knieën, direct na de voorjaarsloop had ik het gevoel dat mijn rechteronderbeen en voet zo tintelden dat het een zenuwpijn leek. Het weekend erna heb ik weer uren in de tuin gezeten met soortgelijke klachten als gevolg.

Op dit moment beginnen die klachten af te nemen, dus er is hoop dat ik zondag zonder pijn aan de start sta. Tien kilometer lopen lukt ook zonder training wel, ben wel benieuwd wat de tijd wordt Ik ga gewoon op weg alsof het een PR-poging betreft (M45), zodoende krijg ik het ook snel warm, want dat is wel nodig zondag.

Ik ga zo hard mogelijk weg, maar het zal wel instorten halverwege, dus ik gok op een tijd die net iets sneller is dan vorig jaar

ciao

Ik werd er vandaag fijntjes aan herinnerd dat ik toch bijna tegen de 50 loop, een vriendin van de middelbare school die ook de voorjaarsloop liep merkte dat tussen neus en lippen door op Ik werd vanochtend wakker en als ik alle lichaamsdelen had geteld die pijn deden had ik genoeg redenen gevonden om gewoon verder te slapen en vooral geen wedstrijd te gaan lopen Een dagje werken in de tuin, herbestrating na plaatsing van de trampoline, bleek funest voor mijn algehele fysieke toestand. Maar krent als ik ben, ik had ingeschreven en betaald, daarnaast ook afgesproken met iemand die speciaal uit Nijmegen kwam, stond ik aan de start van de voorjaarsloop.

Ik heb niet lang warmgelopen, want zelfs voor de wedstrijd zaten mijn kuiten al tegen een krampaanval aan, een vijftal voorzichtige versnellingen van ca 100m vond ik wel genoeg. De eerste kilometer ging alles nog goed, mijn linkervoet voelde ik bijna niet en ik liep vrij makkelijk 4.05. Vlak daarna volgden wat “familie momentjes”, in 100m lopen kon ik drie tantes, een oom, en een nichtje met haar man begroeten, later in het parcours zit een lusje waar je langzamere lopers tegenmoet loopt en daar kwam ik nog twee lopende neven tegen.

Het was na het 1km bordje ook meteen afgelopen, ik klokte achtereenvolgens 4.21, 4.23, 4.24 en 4.27, redelijk constant maar veel te langzaam. Na 2km begon mijn linkervoet te zeuren, maar ik had veel meer last van de algehele stijfheid en spierpijn die ik zaterdag heb opgelopen. Pas in km6 begon mijn voet meer pijn te doen en merkte ik ook dat de schoenen die ik aanhad (Niet de DS racers overigens, die had ik uit voorzorg thuisgelaten) een beetje demping beginnen te verliezen. De 6e km ging zeer moeizaam in 4.39

Ik was inmiddels overtuigd om halverwege uit te stappen, maar besloot dat wel met een positief gevoel te doen. Na 6.5km, bij het 14km bord, zette ik aan en merkte dat het cardiovasculair gezien nog best makkelijk ging. Ik had mijn polar borstband niet om, maar ik vermoed dat mijn hartslag relatief laag was, tussen de 160 en 170, ik heb die band bij wedstrijden al een tijdje niet meer om, omdat het geen toegevoegde waarde meer heeft.

500 Meter later klokte ik 2.04 en daar was ik best tevreden over, maar 100m voor de finish liep ik tegen een probleempje aan. Bochtje naar rechts was de volgende ronde, bochtje naar links de finish maar daar stond nog een dranghek voor. Het was niet toegestaan om na een rondje te finishen Ik worstelde me door het publiek  heen wat voor de laatste 500m 2.09 opleverde en een eindtijd van 32.59 op 7.5km (13.64km/h). De laatste kilometer ging dus vrij makkelijk weer boven de 14km/h, ik moest alleen wat pijn negeren. Direct na de finish sprongen de kuiten in de betonstand en was het strompelen naar de douche

Conclusie: het wordt weer geen snelle Venloop dit jaar, want van de drie weken die ik nog heb moet ik minstens 10 dagen heel rustig aan doen om daarna weer een beetje normaal te kunnen trainen, althans zo voelt het nu…

ciao